Оригинал
Хотіла пташка . . .
Сиділа пташка край віконця,Захотіла й полетіла пташечка до сонця.Летіла день ,летіла два ,Напевне ,пташечка не знала,Що сонечко далеко. І летіла ...Сильно впріла ,а потім і згоріла .Краще б пташка не хотіла...Летіла пташечка до сонця,Та й не долетіла,Напевно ,край віконцяМало кашки з’їла.
Перевод
Хотела птичка . . .
Сидела птичка у оконца,Захотела — и полетела птичка к солнцу.Летела день ,летела два ,Наверное ,птичка не знала,Что солнышко далеко. И летела ...Сильно вспотела ,а потом и сгорела .Лучше б птичка не хотела...Летела птичка к солнцу,Да и не долетела,Наверно ,у оконцаМало кашки съела.
О стихотворении
Басня в одиннадцать строк. Птичка у окошка захотела полететь к солнцу; летела день, летела два; «наверное, не знала, что солнышко далеко»; вспотела и сгорела. «Лучше бы птичка не хотела…» Последние строки падают от Икара в детскую: не долетела, наверное, потому что «у окошка мало кашки съела». Расставленная с пробелами пунктуация — авторская, и снижение — тоже. Простота басни делает предупреждение острее. Стремление само по себе прекрасно, но расстояние и масштаб никуда не исчезают: желание добраться до солнца не приближает его. Обожжённая птица становится образом желания без меры, а сочувствие в финале стоит рядом с предостережением. Сочувствие важно потому, что ошибка птицы не высмеивается: чрезмерное стремление остаётся одновременно наивным и прекрасным.